Alle berichten van Rob van Raay

Fiasco

Het vriendenpraatclubje van Peter R. de Vries, ‘De Raadkamer’, lijkt op een fiasco uit te draaien.
Na 2 uitzendingen kelderen de kijkcijfers al dramatisch, maar ook de gespreksonderwerpen lijken al op te zijn.
Vandaag, woensdag 14 maart, stuurt Peter R. de volgende tweet de lucht in:

Kennelijk heeft Peter R. nu al het kijkerspubliek nodig om het programma te vullen.
Ook opvallend is de kreet ‘veelbekeken’, want wie even googled komt er al gauw achter dat het niet best gesteld is met de kijkcijfers.

Gevalletje ‘Hoogmoed komt voor de val’, Peter?

Zelf doen

Daar stond ik dan, op de zolder van een Amsterdamse bovenwoning. Gebogen over een grote plaat hout. Achter mij stond Pa en hij begeleidde mijn kleine jongenshand met die grote zaag erin. “De zaag het werk laten doen, Jan”, zei hij dan. Hij noemde me vaak Jan. Geen idee eigenlijk waarom hij dat deed. Maar ik leerde wel zagen.

Daar stond ik dan. Voorover gebogen over mijn lekke fietsband. Pa naast mij om aanwijzingen te geven, maar ik moest het zelf doen. Een druppeltje spuug op dat ene plekje en als het borrelde had je het lek gevonden. En ik leerde een band te plakken.

Daar zat ik dan. Naast Pa in de auto op een groot leeg parkeerterrein. Ik was nog geen 18, maar Pa wees op zijn bestuurdersstoel en zei: “Jij hier zitten, Jan.” Vol ongeloof wisselde ik met hem van stoel en hij liet mij voorzichtig rijden. “Zelf doen, dan leer je het ‘t beste”, zei hij. En ik leerde de grondbeginselen van het autorijden.

Daar stond ik dan. Op een ladder, met in mijn armen een zonnescherm. “Eén hand voor je zelf en één hand voor je werk, Jan”, riep hij dan vanaf de andere ladder. Samen deden we zo soms klusjes en ik leerde veel.

Daar zaten we dan. Tussen Kerst en Oud & Nieuw op een koude, winderige stoep. Voorovergebogen over de remmen van mijn eerste autootje. “We gaan ze zelf vernieuwen”, had hij gezegd. “Dat spaart geld uit en we leren ervan.” Het is ons toen gelukt en we leerden sleutelen.

Daar zat ik dan. Tegenover Pa, met een bakkie koffie, een beetje te kletsen. Ik vertelde over mijn uitgaansleven en hoeveel geld ik daarmee wel niet verbrast had. “Als ik het allemaal eens bij elkaar optel, had ik daar makkelijk een Porsche van kunnen kopen”, zei ik. “Dat klopt”, zei hij dan, “maar je had nooit geweten wat je nu weet!”

Dank je wel, Pa

Politie en vandalen

Onlangs publiceerde een oud-collega van mij onderstaande tekst en foto op Facebook:

Wat hij ook probeerde, de politie wilde niets doen. Hier legt hij uit wat hij reeds ondernomen heeft:

“bij de eerste keer geen afgifte gedaan, dader(s) onbekend, kortom zelf betaald. Bij de tweede keer dader bekend, officieel aangifte gedaan…een maand na aangifte gevraagd of de politie iets heeft ondernomen, nee dus…gevraagd om gesprek met leidinggevende, in vergadering gevraagd. Ik zou terug gebeld worden, nee dus….”

Hij kan de rekening dus zelf betalen, aangezien vandalisme vaak niet gedekt is in de verzekering en de dader gaat volkomen vrijuit.
Dit is natuurlijk volkomen van de zotte en mocht je nu denken dat het slechts een ongelukkig voorval betreft, bedenk dan het volgende. Tijdens de ‘feestelijkheden’ omtrent het behalen van de eindronde van het WK voetbal door Marokko ging het her en der ook behoorlijk mis door relschoppers en vandalen. Ook hierbij greep de politie niet in, om de boel niet te laten escaleren.
Je zou dus veilig kunnen constateren dat het straattuig de ‘slag om de straat’ gewonnen heeft van het gezag.

Een trieste constatering……

Knettergek!

Gevonden op Facebook, auteur onbekend:

Ja hoor, het is zover…
vanaf vandaag verklaar ik Nederland compleet gestoord.
Even heb ik gedacht dat het niet gekker kon, maar dat kon dus wel.

Wat is er aan de hand?

Eerst werden negerzoenen verbannen, toen werd Zwarte Piet weggepest en sinds een paar maanden is de NS gestopt met ‘dames en heren’ zeggen.
Bij de HEMA kunnen we geen meisjes- en jongenskleding meer kopen. Al deze dingen zijn aangepast omdat een zeeeeeer kleine minderheid zich eraan stoort.
Ons land is de weg kwijt.

Maar het kan nog gekker.

Een moeder eiste snikkend €10.000,- schadevergoeding van de school, omdat haar dochters niet op de klassenfoto konden vanwege het offerfeest.
Moeders vond dat de kinderen werden gediscrimineerd vanwege hun geloofsovertuiging. Uiteindelijk kreeg ze €500 en dat is natuurlijk €500,- teveel.

Ons land is niet goed snik.

In Maastricht kreeg een man een boete omdat hij op een stoel voor zijn winkel op de stoep zat.
Ondertussen mag een zedendelinquent die twee meisjes heeft verkracht en dat vervolgens een droom noemt die uitkomt na 7 jaar weer terug in de maatschappij.
De tragische afloop van deze misser is inmiddels iedereen bekend.

Ons land is gek.

Leerkrachten schreeuwen om verlaging van werkdruk en wat is het voorstel van de regeringspartijen in spe?
Kinderen moeten het Wilhelmus leren en ze moeten naar het Rijksmuseum.

Een kerncentrale net over de grens staat op knappen en wat doet de Nederlandse overheid? Niet zich sterk maken voor sluiting van deze tijdbom, maar jodiumpillen uitdelen aan kinderen.
Het nieuwe kabinet wil de btw verhogen op de dagelijkse boodschappen, de fietsenmaker, de kapper, boeken, groente en fruit, geneesmiddelen, uitstapjes en het openbaar vervoer.
Tegelijkertijd verlaagt ze voor vrijwel hetzelfde bedrag de winstbelasting voor grote bedrijven.
De boodschappen worden duurder, de winsten van multinationals groter.

Ons land is knettergek.

Maar het kan nog gekker…

Tivoli Vredenburg organiseerde begin juli een kinderfestival, waar kinderen verkleed mochten komen in het thema Cowboys en Indianen.
Maar daar gaat de gefrustreerde minderheids-actiegroep De Grauwe Eeuw achteraf een stokje voor steken want zij vinden dat hier genocide gevierd is en dus hebben ze aangifte gedaan bij de politie. Cowboys en indianen op een kinderfeestje is racistische stereotypering……

Ons land is compleet van de pot gerukt.

pikken we nog meer van deze regering of zeggen we met zijn allen STOP…..?

De grote betutteling

We zijn beland in het tijdperk van de grote betutteling. Het is niet anders. Je kunt het zo gek niet bedenken of we worden gewaarschuwd, er worden regeltjes opgelegd of we worden anderszins ‘betutteld’.
Voorbeelden zijn er te over. Code geel voor winterkou dan wel zomerwarmte, voor hagel- en/of onweersbuien, om nog maar te zwijgen over het Nationaal Hitteplan, wat bij temperaturen boven de 25 graden Celsius de kop opsteekt. En nu heb ik het alleen nog maar over het weer.
Wat te denken van reclame? Kinderen dienen na elke buitenspeelsessie hun handen grondig te wassen met behulp van een automatische zeepdispenser met een desinfecterend goedje boven een aanrecht wat zojuist nog door moeder grondig ontsmet is. Reclamemakers laten een jongetje roepen dat hij door moeder beschermd wordt, omdat de vrouw in kwestie een nieuw soort wc-blokjes aan de rand van de pot heeft gehangen. Wie denkt dat daarmee de kous af is heeft het mis. De tegenwoordige (vaat)wastabletten, ook wel ‘pods’ genoemd om onduidelijke redenen, zijn dusdanig vormgegeven dat we ze voortaan buiten bereik van kinderen moeten houden, zo waarschuwt men ons. Het nageslacht zou eens mogen denken dat het speelgoed is, al dan niet eetbaar.
Allerlei zaken, waarvan we nog niet zo heel lang geleden zeiden dat iedereen met een beetje gezond verstand het logisch vond, lijken nu ineens een gevaar voor de mensheid te vormen.
Het begint er steeds meer op te lijken dat we niet meer zelf mogen nadenken……denk ik.

Aziatisch eten

Het zal zo’n 24 jaar geleden zijn. Het oude toneelhuis van Theater Carré was of werd gesloopt, maar om toch voorstellingen te kunnen blijven geven werden er piste-voorstellingen geprogrammeerd. Aan de voorkant van Carré (Amstelzijde) waren pontons in het water tussen de sluismuren gelegd, met daarop 2 verdiepingen zogenaamde ‘portacabins’. Een soort veredelde bouwketen die, aan elkaar gekoppeld, een soort gebouwtje vormen. Het geheel was verbonden met het theater d.m.v. een loopbrug over de weg heen. Dat geheel deed toentertijd dienst als kleedkamers en artiestenfoyer. De pontons waren rondom ruim een halve groter dan het gebouwtje zodat er een soort gangboord was ontstaan, als ware het een schip. Gelegen op het zuidwesten scheen daar volop de zon, zodat wij ’s middags, tijdens de lunchpauze, daar heerlijk konden zitten, op ons ‘terras’ aan de Amstel. Tijdens het eten van onze boterhammetje gooiden we dan graag een hengeltje uit en vingen toch regelmatig een paar vissen. Voorns, brasems, witvis en andere drolbaarsjes, het zat er allemaal.
Nu wil het geval dat in die periode het Koreaans Staatscircus optrad in Carré, in de piste uiteraard. De medewerkers van dat circus sliepen in een hotel, maar de rest van de dag bivakkeerden ze in het theater en in dat kleedkamercomplexje op het water. Ook eten deden ze daar, vanwege hun bijzondere, Aziatische eetgewoonten en smaken. Ze kookten zelf op een paar wokbranders die daar speciaal waren neergezet en regelmatig stegen heerlijke geuren op vanuit de ‘kombuis’.
Op een dag gebeurde dat weer, terwijl wij zaten te vissen, ondertussen smikkelend van ons Hollands broodje kaas. Het was prachtig weer, dus alle ramen stonden open. We hoorden de Koreanen binnen in de weer met potten en pannen en het duurde niet lang of daar waren de lekkere geuren weer. Een paar Koreanen hingen, in afwachting van hun eten, uit het raam en zagen ons de nodige visjes uit het water hijsen én, tot hun grote verbazing, ook weer terug gooien. Hun gesprekken met elkaar werden steeds luider en ze raakten duidelijk zeer enthousiast.
Op zeker moment had een collega van mij weer beet en haalde een flinke brasem boven. De Koreanen riepen en gebaarden naar de vis en zonder het beestje van de haak te halen draaide mijn collega zich met hengel en al om naar de Aziaten om hun de vis te laten zien. Deze aarzelden geen moment, haalden de vis van de haak en namen hem mee naar binnen. Daar werd van heen en weer geroepen en nog voor wij van onze verbazing waren bekomen hoorden we luid en duidelijk het hakkende geluid van een slagersbijl op een hakblok.
Wat bleek: zo snel als alleen Aziatische mensen dat kunnen was de vis van het leven beroofd, schoongemaakt en in mootjes gehakt. Vervolgens werden deze stukjes vis geroerbakt en door de rijst geschept.
Onze lunchhobby was in no time verwerkt tot Koreaans/Aziatisch eten!

Aan bovenstaand verhaal moest ik denken toen ik van de week Rob Geus, van het programma ‘Smaakpolitie’ weer eens een chinees restaurant zag binnenstappen.
“Man, man, man, man, man………..”

Rassen

Saskia Belleman, rechtbankverslaggeefster, stuurde vanwege het Wilders-proces de volgende tweet de wereld in:

Volgens dat verdrag is een nationaliteit dus gelijk aan een ras. Het betekent dat we op de wereld ineens 196 rassen hebben. Leerden wij vroeger bij aardrijkskunde nog dat de wereld slechts het blanke, zwarte, gele en rode ras kent, dat zijn er nu dus ineens belangrijk meer.
Op zich is het allemaal niet zo belangrijk, zou je denken. Welnu, daar vergis je je in. Het betekent namelijk dat als je een onschuldig Belgenmopje vertelt, dat helemaal niet zo onschuldig is. Dat is namelijk heden ten dage dus puur racisme.
U bent gewaarschuwd!

Schuldgevoel

Het is nogal wat, de schuld krijgen van wat onze verre voorouders allemaal uitgevreten hebben. Kolonialisme, onderdrukking, slavenhandel. En dat hebben wij, witte Nederlanders, allemaal op ons geweten. Het is daarom dat afgelopen week hier in Hoorn het een en ander beklad werd met rode verf. Jan Pieterszoon Coen kreeg het voor zijn kiezen en ook de Scheepsjongens van Bontekoe moesten het ontgelden. Zij zijn kennelijk de belichaming van de verschrikkingen die in een ver verleden door landgenoten zijn aangericht.
Actiegroep “De Grauwe Eeuw” zat achter deze ‘aanslag’. Het wordt volgens hen hoog tijd dat de Nederlanders maar eens hun verantwoordelijkheid nemen voor die daden uit de geschiedenis en toegeven hoe fout ‘we’ destijds geweest zijn.
Als we die actiegroep eens wat nader bekijken blijkt die te bestaan uit hetzelfde schreeuwmeisje dat een poosje geleden vond dat de Nationale Dodenherdenking op 4 mei ook maar afgeschaft moest worden. Zij wordt in haar bezigheden gesteund door haar broer, die niet schroomt om u kanker in diverse vormen toe te wensen. Ik heb het hier over Christa Noëlla en haar broer Reza Renaldo.
De Facebookpagina van De Grauwe Eeuw vind u hier.

Hallo Jumbo!

Miscommunicatie. Zo noemt supermarktketen Jumbo alle commotie rond het wel of niet afbeelden van Sinterklaas en Zwarte Piet op hun producten.
Daar wil ik het echter nu even niet over hebben, over Sint en Piet bedoel ik.
Wel over de miscommunicatie. Ik stel me namelijk zo voor dat er op het hoofdkantoor van dit gruttersbedrijf diverse goedbetaalde dames en/of heren zitten die exact aanvoelen hoe de markt in elkaar steekt. Ze weten precies wat de klant wel of niet wil en verwacht. Blijkbaar zijn deze mensen hun hoge salaris toch niet echt waard, want ze hebben de plank behoorlijk misgeslagen in de hierboven al aangehaalde kwestie. Immers, ‘het Nederlands publiek’ kwam massaal in opstand, met name via de sociale media, tegen de voorgenomen wijzigingen rond de Sint.
In het verlengde daarvan vraag ik me dan ook af of die marketing-mensen gedurende het hele jaar wel op de goede plek zitten. Als ze zelfs de emoties rond een oud-Hollandse traditie al niet op juiste waarde weten te schatten, hoe bepalen ze dan de marketing strategie de rest van het jaar? Wat voor reclame-uitingen bedenken ze en waarom? Omdat ze de clientèle zo goed kennen? Lijkt me toch niet. Hoe leuk sommige spotjes rond Frank Lammers en zijn reclame-gezin soms ook zijn, je kunt je afvragen of ze wel zo veel effect hebben.
Ga ik dit verhaal wat breder trekken dan moet ik toch concluderen dat dit marketingvolk bij vrijwel elk bedrijf en reclamebureau in dienst is. Er is namelijk nog nooit een reclame-uiting geweest die mij deed besluiten om direct een bepaald product aan te schaffen. Ze missen hun doel dus, althans bij mij.

En bij u?

Food Truck

Kijk, strikt genomen is het natuurlijk al mis gegaan toen wegrestaurant De Lucht de uitsmijter en de witte boterham met kroket uit het assortiment ging halen. Vervolgens werd de lange toonbank vervangen door een soort ‘eilandjes’ waardoor je compleet de volgorde kwijt was bij het samenstellen van je maaltijd. Eerst warm of eerst koud? Eerst eten of eerst drinken? Vroeger was je gebonden aan de volgorde die de toonbank je bood, maar met die eilandjes werd je alle kanten op geslingerd. Geheid dat je daardoor uiteindelijk bij je tafeltje gekomen tot de ontdekking kwam dat je geen bestek had.
Terug naar het assortiment. De uitsmijters en kroketten werden vervangen door de wat luxere broodjes, oh pardon, pistolets, met evenzo luxe beleg. Zelfs het meest simpele broodje kaas werd voorzien van wat sla, of geraspte wortel, of ander schraapsel. En daar bleef het niet bij. Het bordje patat met schnitzel en doperwtjes hield ook op te bestaan. De klant wil het dus gaan we dat aanbieden, was het devies. Hebben ze u wat gevraagd destijds?
Deze ingezette trend heeft zich, oh gruwel, ook doorgezet naar de straat, met als resultaat de Food Truck. Waar je voorheen op evenementen en straathoeken een eerlijke patatkraam tegenkwam staan nu food trucks. Afgedankte en vervolgens omgebouwde brandweerauto’s, bestelbusjes en legervoertuigen, waar je de meest wonderlijke etenswaren kunt aanschaffen. Kom daar maar eens om een patatje mét en een blikkie Fanta. Dat gaat ‘m niet worden, hoor!
Begrijp me niet verkeerd hoor, het zal allemaal best lekker en verantwoord zijn, maar onderweg of op een evenement heb je soms best trek in een lekkere vette hap, voor niet te veel geld. helaas zit dat er vrijwel niet meer in tegenwoordig.
Sterker nog, de snacks van voorheen kent men niet eens meer. Vraag je om een patatje mét, krijg je oorlog.